สำหรับผู้ที่ชื่นชอบเดินป่าเป็นชีวิตจิตใจ สิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะขาดเสียมิได้ในกระเป๋าหรือที่สะเอวของเขาเหล่านั้นก็คือ"มีดคู่มือ"หรือ"มีดประจำตัว"สักเล่ม ในปัจจุบันมีมีดที่ออกแบบมาสำหรับคนกลางแจ้งโดยเฉพาะมากมายหลายรูปแบบ มีดที่มีใบมีดตรงซึ่งมักจะขายควบคู่กับซองหนัง เป็นมีดที่นิยมกันอย่างกว้างขวางในหมู่นักแค้มป์ มีดชนิดนี้ถูกออกแบบมาให้เหมาะสมกับการใช้งาน และมีความทนทานเป็นอย่างยิ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่ยังเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับนักเดินทางอย่างเราๆ ก็คือ"สนิม" พอจะใช้ทีก็ต้องมาลับมีดเพื่อขจัดสนิม จริงอยู่ที่สนิมหายไป และใบมีดคมยิ่งขึ้น แต่ยิ่งลับ มีดก็มีความแข็งแรงน้อยลง เพราะ"ค่าของความแข็งกับการรักษาความคมนั้น มันเป็นปฏิภาคผกผันต่อกัน" หมายความว่า ถ้าค่าความแข็งมาก มีดอาจรักษาความคมได้น้อย แต่ถ้าค่าของความแข็งน้อย มีดก็จะรักษาความคมได้มาก

       ผู้เขียนได้ไปพักกินอยู่หลับนอน รวมทั้งได้ทดลองใช้วิถีชีวิตแบบเดียวกับชาวบ้าน หรือที่เรียกกันว่า"โฮมสเตย์" ณ บ้านของคุณลุงแก้ว..ชาวประมงพื้นบ้าน อ.ละงู เป็นเวลา3วัน2คืน

       2วันที่ผ่านมา เราต่างก็พูดคุยแลกเปลี่ยนอย่างมิรู้เบื่อหน่าย โดยยกเว้นเรื่องการเมืองที่เราตกลงกันว่า"ห้ามพูดคุย" เพราะจำได้ว่าวันแรกที่เดินทางมาถึง คุณลุงแก้วก็เลียบเคียงถามไถ่เรื่องการเมือง(น้ำเน่า)อยู่เรื่อย จนผู้เขียนต้องขอร้อง นั่นจึงเป็นที่มาของข้อตกลงระหว่างเรา

       และในยามสายของวันสุดท้ายที่ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯในช่วงเย็น ขณะผู้เขียนกำลังนำปลาที่จับได้เมื่อเช้านี้ใส่กระชัง ก็เหลือบเห็นคุณลุงแก้วกำลังง่วนอยู่กับการลับมีดให้คมกริบด้วยหินลับมีดอยู่ตรงบริเวณชานชาลาของบ้านที่ยื่นออกไปในทะเล ผู้เขียนก็เอ่ยขึ้นมาลอยๆว่า"ไม่มีวิธีที่ทำให้มีดไม่เป็นสนิมหรือครับ" แกก็ตอบกลับมาโดยยังตั้งหน้าตั้งตาลับมีดว่า"ไม่มีมีดเหล็กเล่มใดดอกที่ไม่เป็นสนิม ต้องหมั่นลับหมั่นเช็ดอยู่เสมอ จึงจะช่วยได้ แต่หากต้องการช่วยยืดอายุป้องกันไม่ให้มีดเป็นสนิมได้เร็วขึ้น เมื่อใช้มีดแล้วต้องรีบทำความสะอาดให้หมดจด แล้วนำผ้าสะอาดและแห้งมาเช็ดมีดให้แห้งสนิท จากนั้นใช้น้ำมันลับมีดหรือน้ำมันที่ใช้กับจักรเย็บผ้ามาทาให้ทั่วแล้วทิ้งไว้ แค่นี้ก็ช่วยป้องกันได้เป็นอย่างดีแล้ว แต่ไม่เหมาะสำหรับมีดทำครัว มันเหมาะสำหรับมีดเดินป่า เวลาจะใช้ก็เพียงแต่เช็ดน้ำมันออกเท่านั้นเอง แต่ให้ดีและใช้ได้กับมีดทุกประเภท ก็ต้องใช้ขมิ้น(Turmeric)มาถูที่ใบมีดให้ทั่ว สนิมจะเกิดขึ้นอีกได้ยากมาก"

       ผู้เขียนจึงเล่าให้แกฟังว่าเคยดูรายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง เขาใช้วิธีการขจัดสนิมจากเหล็กทุกชนิดด้วยมะเขือเทศ(Tomato) ดูๆก็น่าเชื่อดี แต่ยังไม่เชื่อสนิทใจ จึงทดลองทำดูที่บ้าน ปรากฏว่ามันใช้ได้ผลทีเดียว พอเล่าจบ แกก็หัวเราะขึ้นมาอย่างขบขัน จนทำให้ไม่แน่ใจว่าเราเล่าตกหล่นผิดไปหรือเปล่า แต่แล้วแกก็เฉลยให้หายสงสัยว่า“วิธีนี้บ้านเรารู้กันมานานแล้ว แต่คนรุ่นใหม่อาจจะไม่เคยรู้ และไม่ใช่เฉพาะมะเขือเทศเท่านั้น หัวหอม(Onion)หรือมะนาว(Lemon)ก็ใช้แทนได้ อีกวิธีหนึ่งก็เอาน้ำส้มสายชูใส่หม้อไห แล้วนำไปตั้งไฟให้เดือด นำมีดไปจุ่มไว้สักพักใหญ่ๆ จากนั้นจำไปแกว่งในน้ำเย็นๆอีกทีหนึ่ง ล้างแล้วเช็ดให้สะอาดก็จะได้มีดที่เหมือนใหม่เลยทีเดียว แต่เขาไม่นิยมทำกันหรอก เพราะวิธีเหล่านั้นมันแพง”(คือ ทั้งหัวหอม มะนาว และน้ำส้มสายชู ราคามันสูงทั้งนั้น)

       "แล้วปกติชาวบ้านเขาทำกันอย่างไรครับ" ผู้เขียนลองถามอีกครั้ง

       "ทั่วไปเขาจะเอามีดมาปักลงไปในดินเหนียว ทิ้งไว้สักชั่วโมงหนึ่ง แล้วนำมาขัดด้วยขี้เถ้า มีดก็จะสะอาดปราศจากสนิม" คุณลุงแก้วพูดจบ ก็หันมาทางผู้เขียน แล้วบอกว่า"ลองดูไหม?"

       มีหรือที่จะปฏิเสธ จึงตัดสินใจทดลองทำด้วยตนเอง และแล้วจึงได้รู้ว่า"มันใช้ได้ผลจริงๆ"

       ฉบับหน้ายังไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องใด แต่ที่รู้แน่ๆ คือ ไม่พา"เจ้าหมอแค้มป์"ไปด้วยอย่างแน่นอน คาดว่ามันจะเป็นตัวขัดโชคลาภของข้าพเจ้าก็ไม่รู้